پدرم کمتر اهل نصيحت است ، گهگاه تکه اي مي گويد و مي رود. يعني نصيحتش به دقيقه بند است و نه ساعت و روز. پيگيري هم نمي کند. اغلب هم چيزکي از خاطراتش مي گويد يا مثلکي به جا مانده از دوران پيش. بگذرم...
اين ميان يکي از نصيحتهايي که نصب العين من شده و پاک بناي زندگيم را بر آن ريخته ام (حالا گير ندهيد کدام بنا؟ همين ديوار در حال فرو ريزي اگر به چشم شما خرابه ايست براي بنده عمارتي ست !) نصيحتي ست که چند سال پيش ازو شنيدم. آن موقع عجيب دلخوش کرده بودم به کاري که صاحبش خودم نبودم . ميان شور و هيجان آن روزهاي من فقط يک جمله گفت: بچه جان، خر مردمو يه لنگي سوار شو!
مدتي گذشت. آن کار بايد به ديوار مي خورد و آن شخص(دوست!) بايد مرا از اساس دودر مي کرد تا معني اين ماجرا را مي فهميدم:
بچه هاي ده که از خودشان خري ندارند، لاجرم براي لذت بردن از الاغ سواري، خر ديگران را که خالي گير مي آورند به طرفه العيني بر پشت آن مي پرند و يا علي از تو مدد. اما همين بچه ها اين راهم مي دانند که بايد يک طرفي روي اين خرها بنشينند که کمتر چسبيده خر مذکور باشند و تا صاحب بيل به دست خر سررسيد، سريعا ازان بپرند پايين و با يک هين قضيه را فيصله دهند که در غير اينصورت کتک مفصلي خواهند خورد. خوب اين يک لنگي سوار شدن خر، لذتش کمتر است اما انعطاف پذيري و امکان گريزش بيشتر. و بگذرم.

خلاصه اش اينکه خر زندگي را اگر سوار مي شويد بشويد، اما يک لنگي، که اين سواري حتي به همان هين آخرهم نمي ارزد

انگار همین دیروز بود که صدای قهقهه هامان گوش همه را کر می کرد و فقط یک نگاه ساده و کوچک میان خنده هایت، کافی بود تا احساس کنم هیچ غمی توی دنیا ندارم.
انگار همین دیروز بود که زیر تاریکی غلیظ کوچه ی خلوت، به دانه های درشت برف خیره می شدیم و سکوتمان پر از نگاههای شادی آور بود. توی همان کوچه ای که تندتند قدم برمی داشتم و انتهایش خستگی ام را توی چهره ی خندان و آغوش گرمت، گم می کردم و گاه رفتن آنقدر قدمهایم کش می آمد تا حرکت آرام دستهایت را از پشت همان پنجره ، تا نیمه های راه دنبال کنم.
انگار هیچ کس، تاب خنده هامان را نداشت، هیچگاه نفهمیدیم چگونه از لابلای شادی کودکانه مان، نفرتی هراسناک، خوشبختی کوچکمان را به بازی گرفت، که من اینچنین اشکهای سنگینم را زیر پتویی که ساعتها پیکر سردم را می پوشاند، پنهان کنم و وقتهای اندک بیداری ام را با دیدن عکسهایت، زیر بار بغضی چند روزه به انتها بیاورم و تو ...
دریغ از اینکه قطره های بی اختیار و طولانی، که شوریش تا شب، توی دهانم می ماند، ذره ای از این بغض را التیام باشد.
پ.ن: پایان این نوشته اشکهایی بود که دیگر شوری شان را نیز، از دست داده اند.....

آقا بزرگ،عکس مصدق را گرفته جلوی صورتش، نگاهش می کند و می بوسدش:خیلی انسان بود. طاهره سرش را تکان می دهد و از درد کمر و چشمش می نالد، آقا بزرگ می گوید: ما دیگه وقت مردنمونه طاهره، می فهمی؟ رفت اون موقع که هار بودیم و کار خودمونو خودمون می کردیم.
طاهره برای چهارمین بار فریاد می زند: هوی،مش ممد! چایی وقت خوردنشه. چایی تو بخور من که نگفتم بمیر!
آقابزرگ سرش را از روی کتابِ تاریخ می آورد بالا و سرش را تکان می دهد، بابا جون این کتاب خیلی مفیده، یکی برا من بخرید. آقا جون این کتابِ درسیه .. د ر س ی . درس! باز هم سرش را تکان می دهد.
طاهره غرولندش را شروع می کند، خیلی به خدا سخته.هیچی نمی شنفه، همچی صب، الی شوم می خوابه. هی می گم آقا، بیا این حیاط رو بروب، برو یه آب به درختا بده، هوچ! هوچ از جاش جم نمی خوره!
باباجون من چشمم نمی بینه اینجا چی نوشته؟ گرا چی؟ گرافیک آقا جون. گ را فی ک. بلندتر بگو مادر نمی شنفه. حالا اون کوفتی چیه؟ بذارش زمین دیگه. یا روزنامه می خونه یا کتاب. کاش همین دو کلاس سوادم نداشت.
خب چی کار کنه مادر؟ نه بخوابه نه حرف بزنه نه کتاب بخونه؟ خب مُنم دل دارُم، یه کلوم حرف نمی زنه. از صب، یه لقمه نون می خوره تا ظهر می جووه. بعدشم یه روز پا میشه میگه روز آخرمه، هی میگه اعصابُم خِرابه ، گوشش مال اعصابه. انقدر خرابه اعصابش که اِندازه نداره.
تلویزیون را روشن می کنم، پدر گرافیک ایران به علت ... آقابزرگ دستش را گرفته روبروی تلویزیون، چشمانش پر از اشک شده، نمی شنود صدا را ولی توی روزنامه دیده، اصلا آقا جان نمی داند گرافیک چیست و من نمی فهمم چرا صدایش می لرزد. اس ام اس ام که تمام شد، روزنامه را از کنار دستش برمی دارم. پدر گرافیک ایران به علت ... عکس بزرگ روزنامه می رود توی چشمم، یک لحظه نگاه می کنم به آقابزرگ که روی مبل خوابش برده و دارد لقمه نان صبح را می جود.