یک سال و دو روز است که خوبم بی تو
یک سال و دو روز است که کارم این است
کارم شده تلقین که:نباشی،بهتر
من چاره بیچارگیم تلقین است ...

میشنوی پری؟حواست به من هست؟
یک سال گذشت از اون اتفاق لعنتی،نمیدونم از چی بنویسم،از کدوم لحظه خاطراتی که آتش به جونم میزنن وقتی یادشون میکنم ...
یادت هست پری جونم؟همیشه دست هام رو میگرفتی و می پرسیدی: امین،میشه یه روزی این ها بدون دغدغه مال من بشن؟ میبوسیدیشون و من مثل همیشه صحبت رو عوض میکردم و تو هم می فهمیدی و بیشتر فشارشون می دادی ... وقتی رفتی اندوه موند و اندوه. اين وقتی بود که هنوز دست هات انگشت هام رو نبوييده بودن. ببين! دوباره هوا داره سرد می‌شه و انگشت‌هام يخ‌می‌كنن باز٬ و دلم می‌خواد بگم:”ميشه دستم رو توی جيب تو بذارم؟!“ و تو لبخند بزنی٬ چشم‌هات رو روهم بذاری و سرت رو تكون بدی٬ و من دستم رو توی جيب پالتوت فرو كنم و انگشت‌هات بپيچن به انگشت‌هام... و بسوزنشون!
نه اين‌که فکر کنی فراموش کردم، نه! ... نه اين‌که فکر کنی که من می‌تونم آن هشتم آذر ماه رو فراموش کنم که من بودم و تو بودی و خدا با ما بود، مگه نباشم، اما هر چشمی محرم نيست که بخونه حکايتت رو، اين‌جا و همه‌جای ديگر پره از چشم‌هايی که محرم نيستن، نبودن، چشم‌هايی که در نگاه‌شون به غير از شعله‌های شک و هوس نيست، شور بودند و آخر هم تو رو از من گرفتن ...

پری جانم!
تموم ديشب رو برات نوشتم، تموم ديشب رو با تو درد دل کردم، تموم ديشب رو مثل اغلب شب‌ها با تو بودم تا صبح که رفتی! و اتاق که باز هم پر شده بود از بوی عطر تو، اون‌قدر که مامان پرسيد: بوی نم اشک تازه می‌آد، باز هم گريه کردی؟ ... و من که مثل هميشه سکوت ‌کردم و نگاه ... (تنها سکوت بود و تبسم ميان ما، يادت که هست؟!)

هم‌دل و هم‌نفس عصر يک هشتم آذر ماه!
اين‌جا برای از تو نوشتن هوا کم است ... حرف‌هامون باشه برای يک جای خلوت‌تر،یک جای بهتر،شاید همونجا که تو رفتی و تنها گذاشتی منو...

فریاد هات هیچوقت از یادم نمیره ... صحنه هایی که درد میکشیدی و گریه میکردی و من جز فشار دادن انگشتان ظریفت هیچ کار دیگه ای نمی تونستم بکنم از جلوی چشمانم محو نمیشن ... یادت هست اون لحظه ها رو؟صحنه ی ضجه های مادرت و گریه های پدرت و هق هق های خانواده ای که یک آن تمام هستی خودش رو از دست داد ، که یکدفعه 100 سال پیر شد ... صحنه ای که با دستام روی تن ظریفت خاک می ریختم و میریختن ... تمام اون صحنه هایی که نفست خس خس میکرد ... که دستم رو فشار می دادی ... که گفتی مواظب خودت باش امین و آروم چشمات رو بستی و رفتی ... که داد زدم ... ضجه کردم ... گریه کردم ولی رفته بودی و من رو تنها گذاشته بودی ... تک تک این صحنه ها مثل نگاتیو،هر شب از جلو چشمام رد میشن پری ...

خیلی چیزها اینجا عوض شده ... دوستات ، خانوادت ، حتی من ... اما پدرت هنوز من رو دامادم صدا میکنه ... هنوز هم پنج شنبه ها میرم دنبالشون تا با هم بیایم دیدنت ... یادت هست همیشه میگفتی: اگه بمیرم همیشه از اون بالا حواسم بهت هست و هوات رو دارم؟باور میکنی همیشه فکر میکنم 2 تا چشم آبی آبی از بالای آسمونا نگام میکنن؟چرا تنهام گذاشتی پری؟چرا اینقدر در لحظه لحظه های زندگیم رسوخ کردی که هر گوشه و کنارش رو که سر میزنم نشونه ای از تو میبینم؟ چقدر جای صدات اين‌جا کنار مويه‌هام خالیه ...

مرگت رو باور نمیکنم هیچ وقت ... حتی وقتی که بالای سنگ سفیدی که اسمت رو روش حک کردن می نشینم و کاغذ را بیشتر خیس میکنم تا سیاه ... این کلاغها و درختها و بوی نم خاک و سرمای هوا ، عجیب خاطراتت رو به یادم میارن ... نشسته بودی و میگفتی:اگه بمیرم دوست دارم یه گلدون گل شمعدونی بالای قبرم باشه تا بوش همیشه بپیچه توی دماغم ... امین تو واسم میاری؟ آب بهش میدی؟ ... بعد من عصبانی میشدم و دنبالت میکردم و تو چقدر کودکانه میخندیدی و فرار میکردی ... چه زود خوابت تعبیر شد پری ... چه زود رفتی پری ... چقدر تنهام و نیستی تا پیشونیم رو ببوسی و بگی مگه من مرده ام که داری غصه می خوری؟ اشک هام چیکه میکنن و نیستی تا با سر انگاشتات پاکشون کنی و من هی گریه کنم و گریه کنم تا لذت لمس سر انگشتانت بر گونه هام رو بیشتر حس کنم ...
برای تو قصه می‌گم تا خوابت ببره پری ... می‌شنوی ؟

بعد از تحریر : یه جایی اون دورا...سر کوه ... یه قبر هست که روش یه گل رز کندن ... عین قبر زیبای خفته ... من دلم میخواست بعد از مردنم اونجا منو دفن کنن. عصر پرنده های سفید میشینن رو نرده ها و باد میاد می وزه تو درخت پر از گلی که بالای قبر هست ... یه درخت انار هم هست ... من یکی از انار هاشو دارم ... یکی از قرمزترین هاشو …

قبل نوشت: این نوشته تماما از وبلاگ طعم گس خرمالو است(شادی جون، کپی رایت و این حرفا !!) دلیل اولی که اینجا گذاشتمش تا شما هم بخوانید این است که امروز ولنتاین است و روز عشق،دوم اینکه با هر بار خواندنش دلم میلرزد و بغضم میگیرد.بسیار زیبا نوشتی شادی،بسیار زیبا مینویسی ....

هوم!
چگونه بگویمت؟ خب من هنوز هم دلتنگت می شوم گاهی، برای من تو هنوز همان پاکی آب را داری در تمام خیالهای خام دخترانه ام، وقتهایی که دلم هوای عشق می کند، هوای دوستت دارم، هوای مرد، آغوش تو تنها آغوشیست که در آن آرام می گیرم.
گیرم من جرات سوسن را ندارم در نوشتن، کلماتم هیچوقت به تندی کلمات سوسن نبوده اند، هرچند همیشه نوشته هایش را می بلعم و آرزو می کنم که ایکاش مال من بودند، امروز اما شاید با تمام جسارتم بنویسم.
خب علی می گفت فراموش کردن همیشه انتقام بدتریست، راست می گفت، حذف کردن کسی بی آنکه خیال کنی بوده است همیشه انتقام بدتری از نفرت است، اما این به شرط آن است که کسی وارد قلبت شده باشد، وقتی کسی اصلا وارد قلبت نشده است، هزار سال هم با او بخوابی، اگر روز اول از سال هزار و یکم بگذارد و برود، یا تو خسته شوی از بی عشقی و بگذاری اش بروی، انگار که هیچ خاطره ای با او نداشته ای، چگونه می شود آنوقت مردی را فراموش کنی که اصلا خاطره مشترکی با او نداشته ای؟ می فهمی؟
تازه این مال مردیست که هزار سال زیر رانهایش خوابیده ای و او خیال کرده است که دوستش داری و تو همیشه بی عشق در آغوشش خسبیده ای و هر بار تلاش کرده ای وقتی زیر لاله گوشت دوستت دارم می گوید توی رختخواب عق نزنی.
مردهایی هستند که تنها در خیال وارد رختخوابشان می شوی، گاهی ممکن است شوکه شوی از تعدد مردهایی که در خیال معشوقه خیالهای ناپاکشان بوده ای، مردها...
چقدر خنده دار است، آخرین بار وقتی مردی عین شعر، عین موسیقی، آمد و پرت شد وسط زندگی ام، آنقدر تلنبار دووستت دارمم کرد، آنقدر شعر خواند، خواند، خواند، که فرصت خیال هم نداد، هزار بار گفتم، در خیال، در کلمه، که راستی چرا اینهمه زود چرا اینهمه زیاد؟ و شک کردم، همه، خیال کردند به مردها، به شعرها و به دوستت دارمها شک کرده ام، بدبین شده ام، خیال می کردند بعد از تو به تمام مردها پشت کرده ام، راهبه شده ام، اما خوب می دانی شامه زنها تیزتر از آن است که حتی خودشان بفهمند، بوی آغوش زنی دیگر را از تو نگاه مرد زود می فهمند، حتی اگر خودشان را بزنن به خریت که نه!!! راست می گوید.
فقط خودشان را می زنند به خریت، که شاید مرا بخواهد، شاید بخواهد همسرش باشم، همبالینش، شاید اگر تنت رضا می دهد به اینکه همبالین مردی باشی و دلت رضا نمی دهد، برای خاطر همین خیال پوچ است که شاید شویم شود، سایه سرم، سری، سامانی؟ هاه!!!
و تو خوب می دانی که هر بار هم آغوشی، معنایش رفتن است، درست مثل خرگوش کلاه شعبده بازها هستند مردها، با یک دوستت دارم غیب می شوند، یا بقول یلدا عین سایه که تا وقتی می روی، دنبالت موس موس می کنند و تا پی شان می روی عین سایه از تو فرار می کنند.
و همیشه بعد از هم آغوشیست که هی یارو!!! تو هرچند خیلی اروتیک هستی، اما از تو لوند تر زیاد هست، بعد آن تمام قصه ها، شعرها، دوستت دارمها، خداحافظ!!!
و چقدر دلت بیتاب می شود وقتی می بینی همان شعرها، همان قصه ها، همان اشکها، همان من زن داشتمها و زنم گذاشت و رفتها، قصه همان شکست عشقیها، همان من مرد پاکی هستم ها، همان ولنگار بودن زنها، همان من از تمام زنها متنفرم ها، همان من فقط تو را می خواهم ها... عین نوار، عین نوار، همان جای همیشگی، همان کافه همیشگی، پشت همان میز همیشگی، توی چشمهای دخترکی دیگر خوانده می شود، و تو اینجور وقتها چقدر دلت می خواهد بروی، دست دخترک را بگیری، مهلت اندیشیدنش ندهی و بغلش کنی و از زیر دست گرگ فرارش دهی، اما خوب میدانی دخترک آنقدر خام هست و مرد آنقدر گرگ، که دخترک توی چشمهایت زل بزند و بگوید تو حسودی خانوم، حسودیت میشه که از تو بغل تو کشیدمش بیرون و عاشق من شد؟ بیچاره!!! و بعد تمام تلخی آن خاطره ها بماند برای او، اینجور وقتها، انگار که گناه را تو کرده باشی، یک روزنامه جلوی صورتت می گیری و رد می شوی تا چشمهای آقا گرگه تو را ندرّد.
من آقا!!! قصه زیاد بلدم، خوب هم بلدم بنویسم، اینجا اگر سانسور می کنم برای رعایت عفت کلام است. نه برای خاطر کسانی که هیچ از کلمه نمی فهمند، آن کس که نداند و ...
و تو چه می فهمی چگونه از بن استخوان می سوزی وقتی می بینی شوی دوست عین دسته گلت گِی است؟
من دیده ام که شوهر خواهر چگونه بالای سر خواهر زنش می رود وقتی توی بغل شوهرش خوابیده از شدت هوس. تو چه می فهمی وقتی رفیق کودکی ات طریق راهبگی می گیرد، چگونه بفهمانی اش از چشمان حریص شویش؟ که هی بانو، چشمهای شوهرتان پستانهای مرا بلعید، و او قصه حسن ظن بگوید و رفع وظیفه و تمکین در حد وظیفه.
ای گند بزنند توی هیکل این مردها که قبل اینکه بفهمند دوستشان داری هزار تا ادا و اطوار در می آورند و بعد توی خیالهایشان تو را در آغوش بخوابانند و بکارت نداشته ات را ازاله کنند و بعد که تو در خیال تمکینشان کردی، خیال کنند که دوستشان داری و بعد بی محلی ات کنند بخاطر خیال اینکه دوستشان داری و بعد منتت بگذارند که می خواهند شرعی و عرفی اش کنند، انگار که تو داری له له می زنی پی شوهر، ای لجم می گیرد وقتی دخترها صد من آرایش می کنند که یک خری بیاید و نگاهشان کند و خودشان را برایش چس کنند که خیال کنند خوشگلند و وهم زیبایی برشان دارد و بعد هم ناز کنند و بعد هم ادا در بیاورند و بعد هم پسره را دک کنند و خیال کنند که پسره منت کشی می کند، پسره هم که!!! هاه!!! توی دلش می گوید گور بابایش، این نشد، یکی دیگه، چیزی که زیاده دختری که به بهای یک دوستت دارم زیر پاهایم مچاله شود و ناله کند، اگر این دخترها با این صد من آرایش و هزار ادا و اطوار، توی بغل هر کسی که از راه می رسید غلت و واغلت نمی زدند، آنوقت پسرها جرات نمی کردند هر دختری را با همان چوب بزنند، موقع خواستگاری رفتن و زن گرفتن هم جرات نمی کردند پا از گلیم کوتاه خودشان (اگر گلیمی باشد) درازتر کنند و دست روی دختر شاه پریان بگذارند، که دختر شاه پریون لنگ یه تا شوهر مانده است که توی بغلش ناله کند، چه فرقی می کند، هر خری که هستم باشم، مردی که دارم.
هر دردی که می کشیم از دست خودمان است، هر خاکی که بر سرمان می ریزد تقصیر خودمان است، تقصیر همان دخترکانی که به بهای هر دوستت دارمی توی بغل هر ننه قمری می خوابد که شاید بیاید به زنی اش بگیرد.
این مال قبلش است که با کلی منت و سلام و صلوات، جناب آقا، به هوای همین که قحط الرجال است و دختر شاه پریون لنگ شوهر( رعایت عفت کلام را می کنم) مانده است، از خدایش هم باشد که من یک لا قبا بروم بگیرمش.
بعدش هم باید هزار تا ادا و اطوار، در بیاوری، هر شب یک رنگ بپوشی، و هر شب یک رقم خودت را درست کنی و انواع و اقسام مدلهای ست های لباس زیر از لامبادا و چسب سینه و پردار و سرخپوستی و هزار مدل دیگر که من بلد نیستم بخری، مبادا آقا چشم حریصش به تن یکی خوشگلتر از تو بیفتد.
گور بابای علم و دانش و شعور و مغز.
هر شب یک رنگ بپوشم که شوهرم از دستم نپرد، بعدش هم شوهره بپرد توی بغل عزیزترین رفیقت، دانش و شعور هم که از اول پریده بود بیچاره.
همه خیال می کنند من خیلی احساساتی ام، می ترسند که شیشه ام ترک بردارد، شاید هم باشم، نمی دانم، چیزی که خودم می دانم این است که تو برای من، هنوز هم، بعد سالها، همانی، هنوز هم وقتی دلم بیتاب عشق می شود، هنوز هم وقتی دلم گرما می خواهد، آغوش، یا نوازش، تنها تویی و تمام خاطره های نداشته ام با تو .
دلم می خواهد تمام آغوشهای نداشته ام با تو را، در خیال مزه کنم، حتی شده به خیال، بالاخره آدم برای توهم آرامش هم به یک خیال محتاج است، خیال من، در تمام این سالها تو بوده ای، حتی اگر حتی جرات بر زبان آوردن نامت نباشد، حتی اگر هر جمعه بدانم کجایی و وقتی با بچه ها حرف میزنم، انعکاس صدای تو را بشنوم و به روی خودم نیاورم، حتی گار بچه ها با اشتیاق عکسهای جدید تو را نشانم بدهند، حتی اگر بدانم علی روی همان صندلی ای می نشیند که جای من بود و حالا حتی جرات پرسیدن حالت از علی هم نباشد، و جرات اینکه بپرسم راستی هنوز هم ته چشمهایت تر است، و هنوز هم وقتی می خندی، دل آدم هوای بوسه می کند، و هنوز هم تنت بوی ویکتوری می دهد، و من راستی چند سال است روسری آبی بر سر نکرده ام؟
و هنوز هم بترسم از سفر شمال که اگر با محمد تنها شوم از تو برایم بگوید.
با تمام این ترسها و توهمها، با تمام آنچه میانمان رفت و هیچ کس نفهمید، با تمام اینها، تو برای من همانی که بودی، در تمام این سالها، در تمام نگاهها، به تو، به نگاهت، به خنده هایت، به اشکهای مشترکی که با هم ریختیم، به تمام آنها وفادار بوده ام، نشانه وفایم، همین دخترکمان بهار است که خاله سوسا دلش هوایش را کرده است.
اصلا هم برایم مهم نیست که تو بعد تمام اشکهایی که با هم ریختیم، چه کردی و چه گفتی و کجا رفتی، برایم مهم این است که تو تنها مردی بودی که پا به جزیره دلم گذاشتی، تنها مردی که واقعا خواستمش، برای خاطرش جنگیدم، برای خاطرش گریه کردم، تنها مردی که دوستت دارمش تارهای دلم را لرزاند.
برایم مهم نیست که نیستی، مهم نیست که دلم گرم خاطره های مردیست که هیچ خاطره ای از من ندارد، برایم مهم نیست دلم دلخوش شانه های مردیست که دلش جایی دیگر گرم است، برایم مهم اتفاقیست که سالها قبل توی دل خودم افتاد، اتفاقی که شاید هیچوقت دیگر نیفتد، اتفاقی که آن روزها که هنوز روحم باکره بود، یک خراش عمیق، به عمق چشمهای بی حالت تو وقتی گفتی به من دست نزن، روی روحم کشیده شد.
می خواهد کسی خوشش بیاید یا نه، می خواهد کسی به خودش بگیرد یا نه، بقول نوید تو فقط مسئول کسی هستی که اهلی اش کرده ای، مسئولیت کسانی که خودشان اهلی تو شده اند با تو نیست!!! اگر این را بگذاریم شرط، من فقط مسئول تو هستم که خب خدا را هزار مرتبه شکر، اصلا آدرس اینجا را نداری و غیر از خبری که از بچه ها می گیری هیچ از من نمی دانی.
در تمام این سالها، مخاطب تمام نوشته هایم، یا تو بوده ای، یا خاطره های تو، خاطره هایی که یا با تو داشته ام، یا خیلیهایی که نداشته ام و ساخته ام، تو برای من گذشته نیستی، تو برای من خود زندگی هستی، عین عشق، اگر کسی فکر می کند من در بند گذشته ای هستم که سالهاست گذشته مشکل خودش است که تو برای من گذشته نیستی، تو برای من معنای عشق پاکی، عین مردانگی، معنای مردی، غیرت، اشک، شور، شوق و تمام کلمه هایی که دل مرا به تپش می اندازد. تو برای من قاموس تمام کلمات خوبی، به معنای نامت، ستوده شده من، ستوده شده قلب من!!!
من مسئول شکسته شدن دل هیچ کسی نیستم، اگر کسی خودش مواظب دل خودش نیست، باید بداند که هیچ کس دیگری هم مواظب دل او نمی ماند، تا حالا مواظب دل آدمها هم بودم، مواظب دل همه بودم، جز خودم، دیگر مسئولیت دل هیچ کس با من نیست.
من مخاطبان خودم را دارم، از وقتی سیامک برایم در مننجر، کانتر گذاشته است، فهمیده ام مخاطبان من فقط یک کمی تنبلند، حوصله ندارند روی قسمت کامنتها کلیک کنند و سلامی بگویند، اگر مخاطبانم کمند، یا تو خیال می کنی کمند، برای خاطر این است که هیچوقت برای خاطر گدایی کامنت، در خانه این و آنی که آنها را نمی خوانم نزده ام، اگر هم خودم را سانسور می کنم برای رعایت دلها بوده و عفت کلام.
خوب است که آدم طرف خودش را بشناسد، آدمها عادت دارند در خیال برای خودشان یک معشوقه بسازند و تمام خوبیهای عالم را به او نسبت دهند، اما فقط کافیست یک کلمه دو حرفی نون و ه را بشنود و تمام فحشهای عالم را حواله همان معشوق خیالی کنند، ما گوشمان پر است از این حرفها، قبلا گفته بودم، عادت می کنیم، نه؟

من تمام دوستت دارمهایم را برای تو نوشته ام، تو نمی خوانی، تو نمی فهمی، تو دلت جای دیگریست، برای من مهم نیست، من تمام عشقم را برای مردی می گذارم که بهارم را از او دارم، اگر کسی به خودش می گیرد و دلش هوایی می شود تقصیر من نیست.
گفته بودند نفرت شعبه ای از عشق است، من تمام نفرتهایم هم حتی مال توست، تمام عشقهایی که کاشتم مال تو بود، و تمام نفرتهایی که برداشتم، اگر کسی از عشقهایم به آسمان رفت و از نفرتهایم تنش درد گرفت، مشکل من نیست، قصه های من مال مردیست که هرگز اینجا را نخواند.
من هرچقدر هم از مردها بد بنویسم، از ولنگاری و هرزگیشان، همانقدر هم از دخترکانی که توی خیابان نمایش رایگان خیمه شب بازی می دهند و تن به بهای یک دوستت دارم می فروشند، عقم می گیرد، من زیادی دختر فناتیکی هستم و هنوز هم معتقدم آرایش کردن برایم یکجور کسر شان است، و هرگز حاضر نیستم برای خاطر اینکه چشمهای حریص یک مرد به من توهم زیبایی بدهد، خودم را شکل خرهای امامزاده داوود کنم.
و من با تمام هرزگیهایی که از مردها دیده ام، معتقدم جایی، شاید خیلی دور، شاید هم خیلی نزدیک، مردی هست که مرد است، و معنای مردانگی اش را در آغوش زنان دوره گرد به خودش ثابت نمی کند.
من در انتظار آن مردم، و پی او میان وبلاگم و این کلمات نمی گردم.
نمی دانم، شاید هم اگر یک روز آمد، هیچوقت به او نگفتم که طعم گس خرمالو را چقدر دوست دارم.

"عشق را باید به طور کامل همراه با ملال آن و همه چیزش زندگی کرد."

بعد از مدتها نخواندن و نیمه خواندن، کتابی را دست می گیری، کتابی که بدون اغراق، سبک رمان نو را در تک تک صحنه ها و اعماق شخصیت هایش، فریاد نمی زند ولی القا می کند. مدراتو کانتابیله(ملایم و آوازی) اثر مارگریت دوراس، کتابی کم حجم، که نه از دوربین سرد و شیشه ای رمان نو بلکه در بی حاشیه بودن و جزئیات محدود و گفتگویی یکسره و توصیف هایی به جا و جملات زیبا و گودال عمیقی که به آرامی خواننده را در آن می افکند، می توان شاهکار دوراس خواند.

هر چه بیشتر به پایان کتاب می رسیم، بیشتر می فهمیم که هیچ چیز از شخصیت ها نمی دانیم و در عین حال درون آن ها را عمیقا می شناسیم. نقطه اوج داستان صحنه ی مهمانی است که بدون معرفی مهمانها حالات کلی آنها بیان می شود و نشانه های مهم یک مهمانی پرزرق و برق یک ظرف ماهی آزاد و مرغابی کفن شده در پوست پرتقال است، نشانه هایی که پررنگ می شوند و صحنه ی مهمانی را شکل می دهند و خواننده را در خلسه ای با شخصیت زن داستان همراه می کنند.

دوراس، عشق نافرجام و انتظار درونی را به ما القا می کند همانطور که بافتنی قرمز زن می فروش کامل می شود و آن و شوون همدیگر را می بوسند و این در عین کامل شدن عشق، هیچ احساس ماورایی را القا نمی کنند. واین هنر دوراس است. همه چیز باید همانطور که هست باشد و نه بیشتر. حتی عشق در اوج شکوفایی اش ناقص است. به قول ژاک: "هیچ عشقی در جهان نمی تواند جای عشق را بگیرد."

هر چه بگویم کم است، فقط همین که این کتاب کوچک آن چنان شوقی در من برانگیخت که جرات کردم، تنهایی پرهیاهوی هرابال را شروع کنم. کتابی پر از جزئیات وصف نشدنی که با خواندن هر جمله، یک دور مو بر تن آدم سیخ می شود و بعد تصوری که همین کتابی که دست گرفته ای از عدل های کاغذی هانتا بیرون آمده ... درباره این کتاب زیاد گفته اند و من فقط می توانم بگویم، بخوانیدش.

مُدراتو کانتابیله/ مارگریت دوراس/ ترجمه رضا سید حسینی/انتشارات نیلوفر

خوابم يا بيدارم تو با مني با من
همراه و همسايه نزديك تر از پيرهن
باور كنم يا نه هرم نفسهاتو
ايثار تن سوزه نجيب دستاتو

خوابم يا بيدارم لمس تنت خواب نيست
اين روشني از توست بگو از آفتاب نيست
بگو كه بيدارم بگو كه رويا نيست
بگو كه بعد از اين جدايي با ما نيست

اگه اين فقط يه خوابه تا ابد بذار بخوابم
بذار آفتاب شم و تو خواب از تو چشم تو بتابم
بذار اون پرنده باشم كه با تن زخمي اسيره
عاشق مرگه كه شايد توي دست تو بميره

خوابم يا بيدارم اي اومده از خواب
آغوشتو وا كن قلب منو درياب
براي خواب من اي بهترين تعبير
با من مدارا كن اي عشق دامنگير

من بي تو اندوه سرد زمستونم
پرنده اي زخمي اسير بارونم
اي مثل من عاشق همتاي من محجوب
بمون ، بمون با من اي بهترين اي خوب

استاد ايرج جنّتی عطائی

پ.ن:این ترانه ی حال و هوای این روزهای من است .... دقیقا ...

کوچه را برف گرفته
هيچ چيز نيست
جز کلاغ...
***
آدم برفی
با چشمانی اشک آلود
بر سر کلاغ فرياد زد:
آن هويج دماغ من بود