|
زن با لبانِ صورتی ِ مات
و گونه های چال و نرم و بی چروک،
زن با بالاپوش ِ مشکی ِ براق
و چشمانِ قهوه ای روشن،
زن با هیکلی تراشیده و دستانی ظریف
و گیسوانی مشکی و بی حالت،
زن با سینه هایی برجسته و سفت
و سرودی آرام بر لب،
دختر بورش را مرتب می کرد
و برای نره غولی سیاه چهره
با چشمهای برآمده ی پر خون
و چروکهای عمیق ِ روی پیشانی
با خنده هایی کریه
و نیم سیگاری گوشه ی لب
دست، تکان می داد.
و آدمهای اطراف را
چروکی بر چهره می انداخت.
زندگی ِ غریبی است ...
پ.ن: و البته به قول فروغ: زنان ساده ی کامل |
