دلتنگی های یک رمانتیک پاییزی
دلت میگیره. هرکسی هم میخواد باشی فرقی نمیکنه اما وقتی باد پاییز میاد و میشینه رو صورتت دلت هوایی میشه. یه چیزی رو می خواد که تا قبلش نمی خواست، یه کسی رو می خواد تا کنارت باشه و با هم قدم بزنین زیر آفتاب مرده و تو حرف بزنی و حرف بزنی و حرف بزنی ... برگ های زرد و سرخ که پخش زمین شدن و یه عالمه درخت سر به فلک کشیده و کلی صدای قار قار که میاد و یه سکوت عجیبی که آدم رو یاد کارت پستال می اندازه ! دلم بانو رو می خواد ... چقدر دلم برای آفتاب پاييز تنگ شده بود ..... برای این رنگ ها ... برای این زردها ... سرخ ها ... سبزها ... و نارنجی ها... وقتی که نم می خوردند و آدم حس می کنه کافیه یک کم با دست پس و پیشون کنه تا خدا را که پشتشون قایم شده ببینه .... این روزها راه می رم و یک صدایی شعرهای سهراب را برام زمزمه می کنه ... و بیاریم سبد ببریم این همه سرخ این همه سبز این همه ......
توسط کرم دندون در 5 مهر 1386 8:33 قֽظֽ | لينک ثابت | نظرات (25)